Vakkundig docentschap beroepsonderwijs - voor een duurzame samenleving

Glaasje wit? | Column Evi de Jean

16 sep 2013 | Column |

‘Een Cito toets voor kleuters?! Je maakt een grap!’ Mijn zangleerling Sandra en ik stonden voor het open raam in mijn keuken naar twee, in de tengere, bibberende berkeboom klimmende, buurkinderen te kijken. Een glas witte wijn in de hand. Om de geslaagde zangles, de zon en ach ook maar meteen het leven te vieren. Het was de eerste keer dat ik met een leerling de les, na een lange werkdag, afsloot met een glas wijn. Meteen raak.(Als experiment zijn we de les ook wel eens begonnen met een fles Berenburger die ze had meegebracht uit Friesland. Resultaat: een Tom Waits achtige versie van Summertime.) Sinds dat eerste glas komt Sandra dubbel zo graag bij me zingen, heb ik er een heleboel nieuwe leerlingen bij (die allemaal aan het einde van de dag zangles willen) en Sandra en ik hebben elkaar echt leren kennen. Dat doet dat glas. Een moment om te luisteren. Niet naar een lied, maar naar de zangeres.

‘Een Cito toets voor kleuters?!’ Ik kon mijn oren niet geloven. Als docent op een Daltonschool in Amsterdam weet Sandra waarover ze spreekt: ‘Als jouw kind ooit die toets moet maken en er staat achteraf een stempel op met ADHD of MCDD, trek je daar alsjeblieft NIKS van aan! Dan zat hij waarschijnlijk gewoon te dagdromen of wilde hij liever spelen.’

Sindsdien doet het volgende verontrustende beeld mij ‘s nachts woelen in mijn slaap: Mijn zoontje, vier jaar oud, zittend aan een schoolbank met een vijf meter hoge, papieren punthoed op zijn hoofd. Zijn nekje kaarsrecht. Zijn hoofdje als bevroren, bang om de hoed te laten vallen. Zijn nekhaartjes nat van het zweet. Op zijn schouder rust de hand van een voor mij onbekende vrouw. Een slangentong likt haar lippen. Ze kijkt ademloos naar wat het kind gaat opschrijven. In zijn ogen de reflectie van een zingende leeuwerik. Doodse stilte. Enkel een schurend, dreunend bombom bombom bombom. Hij ademt in, pakt het potlood van de schoolbank en krast ín de schoolbank: Luister.

Het baart mij, als nieuwgeblakerde moeder, grote zorgen dat mijn zoon straks vijf dagen per week op een plek gaat doorbrengen waar presteren het hoogste goed is. Waar hij moet voldoen aan ‘de norm’. Waar zijn waarde in cijfers wordt uitgedrukt en waar hij een ADHD, PDD-NOS, MCDD of WELKELETTERCOMBINATIEDANOOK stempel krijgt als hij even wegdroomt. Waar kan ik terecht als ik mijn kind gewoon kind wil laten zijn? Zeker, een gedegen educatie vind ik ook belangrijk. De dingen die hij nodig heeft om uit te groeien tot een wereldwijze knul moeten hem aangereikt worden. Alles op zijn tijd. Kind mogen zijn en goeie educatie moeten toch samen kunnen gaan? In Duitsland beginnen kinderen pas na hun zevende levensjaar met het formele leren. In Finland is het verboden om kinderen voor hun achtste levensjaar te testen. Hulde! Ik hoop dat de mensen die later de educatie van mijn zoontje met mij gaan delen wereldwijze mensen zijn die mijn kind kind laten zijn. En dat ze de tijd nemen om, -een glas wijn lijkt me wat te vroeg-, een glaasje sap met hem te drinken en écht naar hem te luisteren.


Evi De Jean

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Meer over
 

COOKIE INFORMATIE

Voor een volledige werking van deze website wordt gebruik gemaakt van cookies.
Meer informatie over cookies > Accepteren Alleen noodzakelijke cookies