Vakkundig docentschap beroepsonderwijs - voor een duurzame samenleving

Eén | Column Theatermaakster Evi de Jean

27 aug 2013 | Column |

Mijn zoon wordt morgen één. Ik kan de slaap niet vatten. Op de kop af een jaar geleden lag ik met net zulke rusteloze benen en gedachten op dezelfde plek. Toen nog met zijn drieën in één bed. Het uit zijn voegen barstende verrassingspakket tussen mijn vriend en mij in. Veilig dichtbij, door mijn lichaam omarmd. Luisterend naar de grote trom, mijn hart, misschien. Eén.

 

Dik negen maanden samen gaan en staan. Altijd samen. Eerst in mijn cadans, maar al gauw in zijn cadans. Tot de oerknal. Waar ik, ondanks pufcursus en yoga, met het zweet tussen elke huidplooi naartoe had geleefd. Ik moest een kind baren. Voor het eerst. Oergeweld, oerschreeuw, oergevoel! Vroedvrouw Christine sprak vanuit een ander universum: ‘Misschien moet je iets minder hard brullen, morgen ben je schor.’. ‘Christine, ik ben zangeres!’ schijn ik te hebben geantwoord. Een niets ontzienende storm trok een uur lang door mijn lichaam en dan... stilte. Blikken die elkaar kruisen. Van moeder en vader en zoon. Voor het eerst.

 

Sindsdien is al-les nieuw, alles voor het eerst. Voor hem, maar ook voor ons. Behalve dan de slapeloze nachten, die komen terug en terug en terug. Voor het eerst met hem in ons huis, voor het eerst hem aan mijn borst, voor het eerst zijn naam uitspreken. Voor het eerst niet meer alleen een man en een vrouw, maar een man en een vrouw met een kind. Uit balans. Voor het eerst nadenken over een crèche: wit of gemengd, Reggio Emilia filosofie of gewoon die om de hoek? Het kiezen van een bankrekening: Groei Groter, Kinder Bonus Sparen, Kinder Toekomst Plan? Een samenlevingsvorm: trouwen, geregistreerd partnerschap of gewoon de boel de boel? Kiezen van een school (Ja nú al, we wonen in Amsterdam.): Montessori, Dalton, Katholieke School? Fulltime moederen, fulltime de bühne op of alles tegelijk? Ik werd als kind gewoon naar de enige meisjesschool in het dorp gestuurd. Helder. Mijn ouders trouwden voor ze aan kinderen begonnen. Helder. Mijn moeder gaf haar baan op om voor ons te zorgen. Helder.

 

Mijn moeder stierf jong. Ik was 20. Jaren later schreef ik een lied waarin ik beschrijf hoe haar armen mij als kind troostten. In de slotzin van het lied keren de rollen om en hou ik een oude vrouw in mijn armen. Vanavond wiegde ik mijn zoontje in slaap en neuriede, onbewust, de melodie. Tot ik werd overvallen door de cirkel van het verhaal: Ik ben nu de moeder. Als ik maar wél zo oud mag worden om hem als volwassen man te zien. Ik hoop. Dat ik in zijn sterke armen mijn laatste adem mag uitblazen. Later, véél later. Morgen eerst, samen, zijn eerste kaarsje uitblazen. Voor het eerst. Nog een heel leven te gaan.

 

Mijn eerste column, zijn eerste verjaardag.
Hoera! Wij zijn één!


Evi de Jean is theatermaakster en werkt momenteel aan een nieuwe voorstelling. Voor ProfielActueel schrijft ze dit najaar een column over het jonge moederschap, onderwijs en het theaterleven.
 

 

 

 

 
Meer over
 

COOKIE INFORMATIE

Voor een volledige werking van deze website wordt gebruik gemaakt van cookies.
Meer informatie over cookies > Accepteren Alleen noodzakelijke cookies